Πριν το Λονδίνο: Οι 7 χαμένες υπερβάσεις του Ολυμπιακού

[avatar user=”vori” size=”thumbnail” align=”right” link=”attachment” target=”_blank”]Ο Κωνσταντίνος Βορίλας θυμάται και συγκρίνει[/avatar]

Η ιστορική νίκη του Ολυμπιακού επί της Άρσεναλ με σκορ 3-2 στο Έμιρεϊτς την περασμένη Τρίτη, πολύ δε περισσότερο ο τρόπος με τον οποίο εκείνη ήρθε, είναι η αιτία για τη δημιουργία αυτού του κειμένου.

Η αφορμή ήρθε από μια άλλη συγκυρία, από μια ωραία κουβέντα στα social media, με πολύ συμπαθή μου άτομα, μετά την ψυχρολουσία του 1-1 στο ΠΑΟΚ-Ντόρτμουντ την περασμένη Πέμπτη, όπως τουλάχιστον την έκρινα εγώ.

Στη δημοσιογραφική μου πορεία, συνέβη να ακούσω πολλές γνώμες ξένων δημοσιογράφων. Τη σεζόν 2000/2001, ο Ολυμπιακός κληρώθηκε με Βαλένθια, Λιόν και Χέρενφεν. Στο ΟΑΚΑ, πριν ξεκινήσει η δεύτερη αγωνιστική κι ενώ οι ερυθρόλευκοι είχαν ηττηθεί με 2-1 στο Μεστάγια από τις Νυχτερίδες  στο πρώτο ματς των ομίλων, συναντήθηκα με τον Michael Wagner από τη σουηδική εφημερίδα Aftonbladet, που είχε έρθει για διακοπές στην Αθήνα, λίγο πριν ο Ολυμπιακός υποδεχτεί τη Λιόν στην Καλογρέζα. Μου είχε πει: “Ο Ολυμπιακός και η Λιόν είναι δύο ομάδες ίδιου βεληνεκούς, έχουν τα φόντα να μεγαλουργήσουν στις χώρες τους, αλλά δεν έχουν κάνει το βήμα παραπάνω στην Ευρώπη”. Εκείνο το βράδυ, μπροστά σε 72.000 οπαδούς του, ο Ολυμπιακός ισοπέδωσε την πρωταθλήτρια Γαλλίας, σε μία από τις πληρέστερες εντός έδρας εμφανίσεις του στο θεσμό για την εποχή Κόκκαλη. Κέρδισε, βέβαια, μόνο με 2-1, αλλά ένιωσα περιχαρής. Πίστεψα ότι θα διακριθεί τουλάχιστον νωρίτερα από τη Λιόν στο Champions League, ότι χτίζεται κάτι μεγάλο. Δεν υπολόγισα τότε σ’ εκείνο το γκολ του μακαρίτη Μαρκ Βιβιέν Φοέ στο 88’…

Ο Ολυμπιακός έχανε κι έχανε ευκαιρίες για υπερβάσεις, όπως έχασε και ο ΠΑΟΚ με την Ντόρτμουντ τώρα, όπως και παλιότερα με την Ουντινέζε, την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, τη Σλάβια Πράγας, την Ατλέτικο Μαδρίτης, τη Μπάγερν Μονάχου. Για τον ΠΑΟΚ όμως υπόσχομαι να γράψω άλλη μέρα… Οπότε, επιστρέφω στον Ολυμπιακό.

Η πρώτη εκτός έδρας νίκη του Ολυμπιακού άργησε πολύ, όμως όταν ήρθε με το 3-1, με ανατροπή, στη Βρέμη επί της Βέρντερ, ήταν η πρώτη υπέρβαση. Από εκεί και πέρα, έγιναν κι άλλα. Ο Λεμονής, ο Μαρινάκης, ο Βαλβέρδε, ο Μιραλάς, ο Μήτρογλου, ο Τοροσίδης, ο Τσόρι Ντομίνγκες και τώρα ο Φινμπόγκασον, ο Πάρντο και κυρίως ο Φορτούνης. Όλες οι φορές που ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στους 16 του Champions League ήταν σκαλιά, μα τώρα, άλλαξε επίπεδο…

Θα θυμίσω 7 φορές που ο Ολυμπιακός ένιωσε κάτι ανάλογο με την πικρία της γκέλας του Όλσεν την Πέμπτη και δεν έφτασε ποτέ σ’ εκείνο που συνέβη τελικά εκείνο το μυθικό βράδυ της Βρέμης (3 Οκτωβρίου 2007). Μετά από αυτή τη βραδιά, ήταν η περασμένη Τρίτη όταν ο Ολυμπιακός σκαρφάλωσε ακόμη ψηλότερα ως ομάδα σε επίπεδο ευρωπαϊκό. Όλα αυτά, με φόντο το ντέρμπι ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός, των δύο πληρέστερων ομάδων του φετινού πρωταθλήματος και πιθανών δύο πρώτων φέτος κατά τη γνώμη μου.

Μακροχρόνια στοιχήματα με νικητή διοργάνωσης της Superleague Greece σε φανταστικές αποδόσεις

Ειδικά στοιχήματα για το ντέρμπι ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός στην Τούμπα

(περιμένετε κείμενο αύριο)

Σκοπός του κειμένου δεν είναι ούτε να ψέξω τον ΠΑΟΚ, ούτε να γίνω μεμψίμοιρος απέναντι στον Ολυμπιακό. Θέλω απλώς να θυμίσω αυτές τις χαμένες ευκαιρίες για να μαθαίνουμε και να μπορούμε να κρίνουμε και επιπλέον, να καταδείξω πόσο σημαντικό ήταν αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός την Τρίτη και σε τι πράγμα ακριβώς έφτασε κοντά ο ΠΑΟΚ την Πέμπτη, αλλά τον πρόδωσαν Όλσεν και Τούντορ.

Τα ματς:

  1. Κύπελλο UEFA: 31 Οκτωβρίου 1995, Ολυμπιακός – Σεβίλλη 2-1 παρ. (71′ Σαπάνης, 92′ πέν. Γιουσκόβιακ – 106′ Σούκερ)

Ιστορικό ματς. Εδώ αγάπησαν τον Σούκερ οι Παναθηναϊκοί. Παράταση, ευκαιρίες, αστοχία, γκρίνια για το διαιτητή, αλλά κυριαρχία εντός αγωνιστικού χώρου στο παλιό Καραϊσκάκη. Ένας εξαιρετικός Μαρινάκης που μοίραζε τελικές πάσες και ο καλύτερος Γιουσκόβιακ της θητείας του Πολωνού επιθετικού στο λιμάνι. Ωστόσο, άγχος και ανασφάλεια στην άμυνα. Έτρεμαν πόδια. Το φάουλ έξω από την περιοχή ήρθε στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης. Ο Ράντος μάζεψε τη μπάλα από τα δίχτυα του και ο Νταβίντ Σούκερ έγινε ίνδαλμα της πράσινης εξέδρας και μετέπειτα, μόνιμος υποτιθέμενος μεταγραφικός στόχος του Παναθηναϊκού κάθε καλοκαίρι. Ο Ολυμπιακός, αν είχε προκριθεί, θα έπαιζε με τη Μπαρτσελόνα στη φάση των 16 του Κυπέλλου UEFA. Το ματς αυτό, κόντρα στους μπλαουγκράνα, ακόμη το αναμένουμε…

2. Champions League: 17 Μαρτίου 1999, Ολυμπιακός – Γιουβέντους 1-1 (12′ Γκόγκιτς – 85′ Κόντε)

https://www.youtube.com/watch?v=iXtHGDLTbSU

Ο αέρας. Ή ο Ελευθερόπουλος; Ή μήπως και τα δύο; Μια βροχερή βραδιά με το ηθικό και την αισιοδοξία στα ύψη, το τέλος μιας ονειρικής και ανέλπιστης πορείας, της ομάδας με τις περισσότερες εντός έδρας τελικές προσπάθειες στους ομίλους εκείνης της διοργάνωσης. Ο Ζιντάν, που γλίστρησε στην ντρίμπλα του Μαυρογενίδη, το “αχ” στην κεφαλιά του Αμανατίδη, που αποσόβησε με εξαιρετικά ρεφλέξ ο Ραμπούλα, ο χαμένος ημιτελικός με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που πήγαινε τρένο για το μαγικό τρεμπλ που έκανε Σερ τον Άλεξ Φέργκιουσον, το δάχτυλο στο στόμα του Κόντε να κάνουν ησυχία οι φίλαθλοι. Και έκαναν.

3. Champions League: 7 Νοεμβρίου 2000, Λιόν – Ολυμπιακός 1-0 (2′ Λεγκλ)

Γράψαμε νωρίτερα για το καταραμένο γκολ του Φοέ στο ΟΑΚΑ (2-1 υπέρ του Ολυμπιακού). Η Λιόν είχε χάσει με 2-1 τελικά και με 1-0 έπαιρνε εκείνη την πρόκριση. Ο Ολυμπιακός; Ματζουράκης, ρόμβος, δύο αμυντικά χαφ, Ζέτερμπεργκ μόνος στη δημιουργία, Κόντης, Οφορίκουε, Χούτος και…  χνώτα. Αλλά, πάνω απ΄όλα, η νοοτροπία με τρεις εντός έδρας νίκες περνάμε. Αμ δε. Ένα φάουλ στον Μαρλέ και ο βετεράνος στόπερ Λεγκλ, που είχε εξοριστεί από την εθνική Γαλλίας στην Εμέ Ζακέ εποχή, είχε στείλει τον Ολυμπιακό στο καναβάτσο από το 2′. Ήταν η χρονιά που η εκτός έδρας κατάρα είχε γιγαντωθεί, με την ήττα και από τη Χέρενφεν στην Ολλανδία με σκορ 1-0. Ναι, εκείνη με τις καρδούλες.

4. Champions League: 24 Σεπτεμβρίου 2002, Μακάμπι Χάιφα – Ολυμπιακός 3-0 (27′ πέν., 60′, 86′ Αγιεγκμπένι)

Γιακούμπου Αγιεγκμπένι. Σας θυμίζει κάτι το όνομα; Ο Νιγηριανός στράικερ έχτισε το όνομά του από αυτό το ματς. Ο Ολυμπιακός έπαιζε στη Ριζούπολη τα εντός έδρας ματς στο θεσμό και στην πρεμιέρα είχε σοκάρει όλη την Ευρώπη με τη νίκη με 6-2 επί της φιναλίστ της προηγούμενης χρονιάς, Μπάγερ Λεβερκούζεν. Στη δεύτερη αγωνιστική, η Μακάμπι Χάιφα έπαιξε σε ουδέτερο στην Κύπρο λόγω τεταμένης κατάστασης στο Ισραήλ. Αν εδώ είχε έρθει το πρώτο διπλό σε ομίλους Champions League, ο όμιλος πραγματικά θα είχε άλλη εξέλιξη, καθώς ο Ολυμπιακός θα μετρούσε ήδη έξι βαθμούς και η Λεβερκούζεν μηδέν. Αντ’ αυτού, είδαμε ξεγυρισμένη τριάρα, Κάτανετς, ψύχωση, Κόλλια (!) στον πάγκο και τον Ραϊμόντας Ζουτάουτας το επόμενο καλοκαίρι στον Παναθηναϊκό.

5. Champions League: 8 Δεκεμβρίου 2004, Λίβερπουλ – Ολυμπιακός 3-1 (47′ Σινάμα Πογκόλ, 81′ Μέλορ 81′, 86′ Τζέραρντ – 26′ Ριβάλντο)

Μιλάμε για το απόλυτο παράδειγμα χαμένης ευκαιρίας. Ο Ολυμπιακός είχε τον Ριβάλντο και με δικό του φάουλ, προηγήθηκε στο 26′. Ο Βραζιλιάνος το είχε κερδίσει μόνος του. Ο Ολυμπιακός είχε τρεις νίκες σε τρία ματς, στο νεότευκτο τότε Γ. Καραϊσκάκης. Στο τέλος της βραδιάς, οι οπαδοί της Λίβερπουλ ήταν παρόντες σε ένα ματς που θα θυμούνται. Ο Ολυμπιακός προκρινόταν ακόμη και με ήττα με ένα γκολ διαφορά. Κι όμως, δεν τα κατάφερε. Η Λίβερπουλ πήρε τον τίτλο εκείνη τη σεζόν στον μυθικό τελικό της ανατροπής στην Κωνσταντινούπολη, με αντίπαλο τη Μίλαν και πίσω στο σκορ με 3-0 στο πρώτο ημίχρονο. Όταν ρώτησαν τον Τζέραρντ για το πιο σημαντικό ματς της σεζόν, ανέφερε αυτό. Εκείνο το βράδυ δηλαδή, που ένας από τους σοβαρότερους αμυντικά Ολυμπιακούς ευρωπαϊκών αναμετρήσεων κατέρρευσε από την πίεση. Ίσως έβαλε το χεράκι της και η μοίρα… Ρωτήστε τους Πάολο Μαλντίνι, Κρέσπο.

6. Europa League: 15 Μαρτίου 2012, Ολυμπιακός – Μέταλιστ 1-2 (14′ Μαρκάνο – 81′ Βιγιάκρα, 86′ Ντέβιτς)

Το πρωινό ανήμερα του αγώνα, της ρεβάνς του 1-0 στο Χάρκοβο δηλαδή (τότε δεν γινόταν ακόμη πόλεμος και δε διαμελιζόταν η Ουκρανία), οι αθλητικές εφημερίδες της χώρας είχαν κυκλοφορήσει με τίτλους για την ευκαιρία της πρόκρισης στους 8 του Europa League και μιλούσαν ακόμη και για τελικό στο Βουκουρέστι. Ο Ολυμπιακός είχε πείσει ότι έχει του χεριού του τη Μέταλιστ και πράγματι, αυτό είχε γίνει στην Ουκρανία. Ο σοβαρός Βαλβέρδε στον πάγκο έπαθε ένα από τα μεγαλύτερα στραπάτσα του. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε, είχε τον έλεγχο του ρυθμού, είχε ευκαιρίες, αλλά στο δεύτερο μισό του δευτέρου ημιχρόνου, προδόθηκε από τις δυνάμεις του (;) και από την εύθραυστή του ψυχολογία. Να ήταν ο τραυματισμός του Μανιάτη; Η κούραση του Ιμπαγάσα που βγήκε στο ημίχρονο; Ο Μπάλαζ Μέγερι “ψώνισε” τον Μάρκο Ντέβιτς και έπιασε ολόκληρο πέναλτι, όμως ούτε αυτό ήταν αρκετό για να σβήσει τη γκέλα του στο δεύτερο γκολ από το μυαλό των ερυθρόλευκων φιλάθλων. Ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε ποτέ με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, που ήταν τελικά ο επόμενος αντίπαλος της Μέταλιστ.

7. Champions League: 19 Μαρτίου 2014, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Ολυμπιακός 3-0 (25′ πέν., 45’+1′, 52′ Φαν Πέρσι)

Με μεγαλειώδη και άκρως αποτελεσματική εμφάνιση, πολύ διαβασμένος, ο Ολυμπιακός είχε κερδίσει καθαρά με σκορ 2-0 στο Γ. Καραϊσκάκης τη σαφώς ντεφορμέ Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Ντέιβιντ Μόγιες στον πρώτο αγώνα για τη φάση των 16 του Champions League. Στη ρεβάνς, οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού ονειρεύονταν τα προημιτελικά για πρώτη φορά μετά τη σεζόν 1998/99 και να απολυθεί εξαιτίας των ερυθρολεύκων ο Σκωτσέζος, κάτι που έγινε τελικά τον επόμενο μήνα. Ο Ρόμπιν Φαν Πέρσι σκόραρε με πέναλτι, σκόραρε στις καθυστερήσεις του ημιχρόνου, σκόραρε με απευθείας εκτέλεση φάουλ. Γενικά, έκανε ό,τι ήθελε τον Ολυμπιακό εκείνη τη νύχτα. Μοιραίος ήταν ο Χοσέ Χολέμπας, που έχασε κραυγαλέα ευκαιρία από πάσα του Ντομίνγκες. Ο ίδιος ο Τσόρι προσπάθησε, όμως ήρθε μόνο ο αποκλεισμός. Η μοίρα του Ολυμπιακού στο Νησί, απ’ όπου έφευγε μονίμως με το κεφάλι κατεβασμένο, δεν είχε αλλάξει ακόμη…

Αποδόσεις για το νικητή του Champions League ΑΠΟ ΤΩΡΑ